اردانه دیزاین

سهم جنوب شرق آسیا از بدعهدی آمریکا – داود مهرابی*

سهم برخی از کشورهای حوزه جنوب شرق آسیا از پایبند نبودن ‘دونالد ترامپ’ رئیس جمهوری آمریکا به تعهدات بین المللی، از دست دادن توافق تجاری دو سوی اقیانوس آرام (TPPA) است که پس از یک دهه گفت و گوهای جنجال برانگیز بالاخره روز چهارم فوریه سال ۲۰۱۶ در شهر ‘آوکلند’ نیوزیلند به امضاء رسید.
در این توافق که نخستین گامهای اجرایی شدن آن از سال ۲۰۰۵ برداشته شده بود ۱۲ کشور حضور دارند که مالزی، ویتنام، برونئی و سنگاپور از حوزه جنوب شرق آسیا امیدوار بودند با اجرایی شدن آن بتوانند از منافع حاصله، به نفع پیشبرد اهداف اقتصادی خود بهره مند شوند.
علاوه بر کشورهای حوزه جنوب شرق آسیا، استرالیا، کانادا، شیلی، ژاپن، مکزیک، نیوزیلند، پرو و آمریکا از دیگر اعضای این توافق بودند.
به رغم اینکه دولت پیشین آمریکا هدف از این توافق را ‘افزایش رشد اقتصادی، حمایت از اشتغالزایی، افزایش نوآوری، بهره وری و رقابت، افزایش استانداردهای زندگی، کاهش فقر در کشورهای امضاء کننده این توافق، افزایش شفافیت، نظارت بهتر و افزایش حمایت از محیط زیست و نیروی انسانی عنوان کرده بود، اما ‘دونالد ترامپ’ در نوامبر سال گذشته میلادی اعلام کرد هنگامی که در ژانویه ۲۰۱۷ دولت را در اختیار بگیرد از این توافق خارج می شود.
‘ترامپ’ اواخر ژانویه سال جاری با امضاء دستوری خواستار خروج آمریکا از این توافق شد و با عدم همراهی خود با ۱۱ کشور دیگر باعث شد تا این کشورها در ماه مه سال جاری بدون حضور آمریکا برای احیاء این توافق با یکدیگر دیدار کنند.
تاکید این کشورها بر ضرورت اجرایی شدن توافق تجاری دو سوی اقیانوس آرام نشان می دهد که آمریکا شاید بتواند با پشت کردن به کشورهایی که حدود یک دهه وقت خود را صرف توافق مشترکی کرده بودند، آنچه را که منافع اقتصادی خود عنوان می کند پیگیری نماید، اما به طور قطع این کشور نمی تواند قوانین بازی را تغییر دهد، زیرا که سایر کشورها اکنون به دنبال اجرایی کردن این توافق بدون حضور آمریکا هستند.
کارشناسان می گویند این اقدامات ‘ترامپ’ بازگرداندن آمریکا به حدود یک دهه پیش است که در آن زمان ‘جرج دبیلو بوش’ در ابتدا تلاش کرد تا توافق های تجاری دوجانبه ای را با سنگاپور و کره جنوبی (و در سطح نازلتر با مالزی) منعقد کند، اما در نهایت از توافق دو سوی اقیانوس آرام به عنوان یک توافق چند جانبه (در مقابل توافق های دوجانبه) استقبال کرد.
‘ترامپ’ درحالی این توافق را مورد بی اعتنایی قرار داد که بانک جهانی، ‘کمیسیون تجارت بین الملل آمریکا’ و برخی موسسات معتبر اقتصادی اعلام کرده بودند، در صورت اجرایی شدن این توافق، کشورهای امضاء کننده از مزایایی اقتصادی آن بهره مند می شوند.
ترامپ که دوران ریاست جمهوری خود را با جدایی از توافقی بین المللی آغاز کرد، نه تنها حامل پیام همراهی با جامعه جهانی نبود، بلکه بر طبل جدایی کشورش با دیگر کشورها نیز کوبید تا سرآغازی بر انزوای آمریکا باشد.
این قبیل سیاست های ‘ترامپ’ محدود به جنوب شرق آسیا نیست و استرالیا نیز که از متحدان نزدیک این کشور محسوب می شود از سیاست خارجی ‘ترامپ’ در امان نمانده است.
دعوای لفظی و تلفنی بین ‘ترامپ’ و ‘مالکوم ترنبول’ نخست وزیر استرالیا بر سر این توافق در روزهای ابتدایی دولت ‘ترامپ’، روابط دو کشور را تا حدودی تحت تاثیر قرار داد.
‘دونالد ترامپ’ رئیس جمهوری آمریکا که این توافق را برای کشورش ‘پیمان احمقانه ای’ خوانده بود، اما مدتی پس از این اظهار نظر خود حاضر به پذیرش ۵۴ پناهجو بر اساس توافقی شد که پیشتر آن را ‘احمقانه’ خوانده بود.
بر اساس این توافق که در دوران ‘باراک اوباما’ منعقد شده بود، آمریکا متعهد شد که به ازای انتقال پناهجویان آمریکای مرکزی به استرالیا، یکهزار و ۲۵۰ پناهجوی استرالیا را که در بازداشتگاه های ‘مانوس’ پاپوآ گینه نو و نائورو هستند، پذیرش کند.
در آستانه سفر ‘دونالد ترامپ’ به منطقه شرق و جنوب شرق آسیا که پس از سال ۱۹۹۲ تاکنون طولانی مدت ترین سفر رسمی یک رئیس جمهوری آمریکا به این منطقه است، می توان اذعان کرد که شک و تردید در مورد اعتبار تعهدات آمریکا در قبال منطقه ای که چین در همجواری آن بسرعت در حال قدرت گرفتن است، می تواند ضمن تزلزل جایگاه آمریکا در این منطقه برای واشنیگتن پیامدهای جبران ناپذیری به دنبال داشته باشد.
علاوه بر توافق همکاری های دو سوی اقیانوس آرام و توافق مهاجرتی استرالیا و آمریکا، ‘ترامپ’ به برخی توافق های بین الملی دیگر از جمله توافق هسته ای ایران، توافق پاریس در خصوص مقابله با تغییرات جوی و تعهدات این کشور در قبال نیروهای ناتو (سازمان پیمان آتلانتیک شمالی) پشت پا زده، تا بیش از پیش باعث تضعیف جایگاه آمریکا در عرصه بین المللی شود.
سئوالی که اکنون با سفر رئیس جمهوری آمریکا به منطقه شرق و جنوب شرق آسیا در ذهن دولتمردان این منطقه مطرح می شود، این است که تا چه میزان می توان به ‘ترامپ’ اعتماد کرد، آیا جانشینان ‘ترامپ’ در قبال تعهدات بین المللی آمریکا که در زمان ‘ترامپ’ منعقد می شود، همان سیاستی را در پیش می گیرند که ‘ترامپ’ در قبال دولتهای پیشین آمریکا در پیش گرفته است؟
*کارشنان حوزه جنوب شرق آسیا

اضافه کردن نظر

ما را دنبال کنید

شما می توانید به راحتی با ما در تماس باشید ، ما نیز از پیدا کردن دوستان جدید بسیار خوشحال میشویم.

%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A
طراحی سایتسئوفروش ویلا و اجاره ویلاسرویس و تعمیر کولر گازیاجاره ویلافروش ویلا